Braford to stosunkowo młoda, ale coraz bardziej rozpoznawalna rasa bydła mięsnego, powstała z krzyżowania brytyjskiego Hereforda z zebu Brahman. Połączenie tych dwóch ras dało zwierzę o bardzo dobrych przyrostach masy ciała, znakomicie przystosowane do trudnych warunków środowiskowych, w tym do wysokich temperatur, silnego nasłonecznienia oraz ubogiej bazy paszowej. W wielu krajach Braford stał się ważnym elementem produkcji wołowiny, zwłaszcza tam, gdzie klasyczne rasy europejskie nie radzą sobie dobrze ze stresem cieplnym, wilgocią, pasożytami czy chorobami tropikalnymi. Równowaga między cechami użytkowymi a odpornością środowiskową sprawiła, że ta rasa zyskała reputację solidnego, ekonomicznego i stosunkowo łatwego w utrzymaniu bydła mięsnego, co ma duże znaczenie dla rolników i hodowców w zróżnicowanych warunkach klimatycznych.

Pochodzenie i historia powstania rasy Braford

Rasa Braford wywodzi się z planowego krzyżowania dwóch odmiennych typów bydła: tradycyjnego, europejskiego Hereforda oraz pochodzącego z subkontynentu indyjskiego Brahmana (zebu). Celem hodowców było stworzenie zwierzęcia łączącego dobrą jakość tuszy i spokojny temperament Hereforda z odpornością na wysokie temperatury, choroby oraz pasożyty, typową dla ras zebu. Takie połączenie miało umożliwić opłacalną produkcję wołowiny na terenach, gdzie klimat i warunki środowiskowe są zbyt surowe dla większości ras europejskich.

Pierwsze udokumentowane próby tworzenia mieszańców Hereford × Brahman miały miejsce w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XX wieku. Eksperymentowano z różnymi proporcjami udziału krwi obu ras, aby uzyskać optymalne połączenie cech. Z czasem ustalono, że bardzo dobrze sprawdza się mieszanka około 3/8 krwi Brahmana i 5/8 krwi Hereforda. Taki układ daje zwierzę na tyle „zebiczne”, by zachować odporność na upał i insekty, a jednocześnie wystarczająco „europejskie”, by oferować dobrą wydajność i jakość mięsa.

W USA rozwój Braforda był ściśle związany z hodowlą na terenach o gorącym klimacie, zwłaszcza na południu kraju, m.in. na Florydzie oraz w innych stanach południowo-wschodnich. Tamtejsi hodowcy szybko dostrzegli korzyści płynące z wykorzystania mieszańców Hereforda i Brahmana na rozległych, często podmokłych pastwiskach, narażonych na intensywny atak owadów i wysoką wilgotność powietrza. W miarę jak selekcjonowano i stabilizowano pożądane cechy, zaczęto mówić nie tylko o mieszańcach, ale o kształtowaniu się nowej rasy.

Równolegle z rozwojem w Stanach Zjednoczonych, podobne działania podejmowano w Ameryce Południowej, zwłaszcza w Argentynie i Brazylii. W Argentynie Braford stał się jedną z ważniejszych ras mięsnych, obok Brangusa (krzyżówki Brahman × Angus). Rozległe równiny, wahania temperatury, okresowe susze, a także duże nasilenie pasożytów zewnętrznych sprzyjały poszukiwaniu takiej rasy, która poradzi sobie lepiej niż typowe rasy europejskie. Tamtejsze programy hodowlane były nieco inne niż w USA, ale idea pozostała taka sama: uzyskać bydło dobrze znoszące zarówno upał, jak i niższe temperatury, o dobrych przyrostach i akceptowalnej jakości mięsa.

Rozwój Braforda jako rasy to nie tylko spontaniczne krzyżowania, ale też planowa selekcja i tworzenie ksiąg hodowlanych. Wraz z rosnącą popularnością tej rasy, powstawały stowarzyszenia hodowców, które dokładnie określały standard rasy, typ budowy, dopuszczalne umaszczenia oraz zasady wpisu do ksiąg. Dzięki temu Braford stał się rasą rozpoznawalną międzynarodowo, z dość jednolitym fenotypem, mimo pewnych lokalnych różnic wynikających z warunków środowiskowych i założeń hodowców.

W wielu krajach Braford był też wprowadzany jako element programów krzyżowania towarowego, mających na celu poprawę wyników produkcyjnych stad bydła lokalnego. Często wykorzystywano buhaje Braford do krycia krów innych ras lub mieszańców, aby w krótkim czasie uzyskać potomstwo o lepszych przyrostach, większej odporności zdrowotnej i korzystniejszej wartości rzeźnej. Tego rodzaju elastyczność w wykorzystaniu rasy jest jednym z powodów, dla których Braford zyskał tak duże znaczenie w wielu rejonach świata.

Charakterystyka rasy: budowa, umaszczenie i cechy użytkowe

Braford jest typową rasą mięsną o dobrze rozwiniętym umięśnieniu i mocnym kośćcu. Budowa ciała jest harmonijna, z wyraźnie zaznaczoną linią grzbietu i dobrze zarysowanym zadem. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, co przekłada się na odpowiednią pojemność dla narządów wewnętrznych, a także na przydatność do intensywnych przyrostów masy ciała. Kończyny są mocne, stosunkowo krótkie, ale dobrze ustawione, co zapewnia zwierzętom sprawne poruszanie się na dużych dystansach i po zróżnicowanym terenie.

Typowe dla tej rasy jest tolerowanie wysokich temperatur, co związane jest po części z obecnością cech odziedziczonych po Brahmanie. Skóra Braforda jest stosunkowo luźna, z wyraźnymi fałdami, zwłaszcza w okolicy szyi, brzucha i podgardla. Taka budowa pomaga w regulacji temperatury ciała, zapewniając lepszą powierzchnię wymiany ciepła. Dodatkowo skóra jest gruba i odporna na ukąszenia owadów oraz działanie promieni słonecznych. W wielu osobnikach można zaobserwować również wyraźny garb w okolicy kłębu, choć zwykle jest on mniej zaznaczony niż u czystych Brahmanów.

Umaszczenie Braforda nawiązuje do barw Hereforda. Dominującym wzorcem jest czerwone ciało z białą głową, piersią, podbrzuszem, końcówką ogona i końcami kończyn. Biała głowa jest bardzo charakterystyczna i wpływa na rozpoznawalność rasy. Jednak w praktyce spotyka się pewne zróżnicowanie – niektóre osobniki mogą mieć większą ilość białych plam na bokach ciała, a znaczenia na głowie bywają mniej lub bardziej rozległe. W rejonach o wyjątkowo intensywnym nasłonecznieniu hodowcy często zwracają uwagę, by wybierać osobniki o pigmentowanej skórze wokół oczu, co ogranicza ryzyko chorób oczu związanych z silnym promieniowaniem UV.

Wielkość ciała Braforda jest zależna od linii hodowlanych oraz systemu żywienia, ale najczęściej zalicza się go do bydła średniego lub dużego kalibru. Buhaje osiągają masę ciała powyżej 900 kg, a często przekraczają 1000 kg przy dobrym żywieniu i odpowiednich warunkach. Krowy są lżejsze, ale nadal masywne, z masą ciała w granicach 550–750 kg. Przyrosty dzienne cieląt i młodzieży są zadowalające, co czyni tę rasę atrakcyjną tam, gdzie stawia się na wydajną produkcję wołowiny na bazie pastwisk.

Jedną z kluczowych cech użytkowych Braforda jest wydajność w warunkach ekstensywnych. Zwierzęta tej rasy potrafią dobrze wykorzystywać ubogą paszę objętościową, w tym suche i twarde trawy, jakie dominują na pastwiskach w okresach suszy. Oczywiście intensywne systemy żywienia pozwalają uzyskać lepsze wyniki, ale przewaga Braforda ujawnia się zwłaszcza tam, gdzie inne rasy zaczynają tracić na kondycji. Umiejętność przystosowania się do zmieniających się warunków pastwiskowych minimalizuje ryzyko dużych spadków produkcyjnych w trudniejszych okresach roku.

Kolejną ważną zaletą jest płodność oraz zdolność do regularnego zacielania się krów w niesprzyjających warunkach środowiskowych. Dziedziczenie po Brahmanie obejmuje również dobrą zdolność adaptacji do stresu cieplnego i odporność na choroby, co przekłada się na wyższą efektywność rozrodu. Krowy Braford są znane z troskliwej opieki nad potomstwem i dobrego instynktu macierzyńskiego. Przy odpowiednim nadzorze i właściwym doborze buhajów porody są zazwyczaj bezproblemowe, a cielęta rodzą się żywotne, szybko wstają i pobierają siarę.

Temperament Braforda jest przeważnie umiarkowanie spokojny, choć wyraźnie bardziej czujny niż u typowych ras europejskich o bardzo łagodnym usposobieniu. Z jednej strony odziedziczone po Herefordzie cechy sprzyjają spokojowi i łatwości obchodzenia się ze zwierzętami, z drugiej – wpływ krwi Brahmana daje pewną dozę żywiołowości i silniejszy instynkt obronny, szczególnie u krów z cielętami. Odpowiednie traktowanie, spokojne obchodzenie się oraz systematyczna obsługa od młodego wieku powodują jednak, że Braford jest rasą stosunkowo łatwą w zarządzaniu, zwłaszcza na dużych pastwiskach.

Mięso Braforda cechuje się dobrą jakością kulinarną, choć jego cechy mogą się różnić w zależności od systemu żywienia, wieku uboju czy proporcji udziału krwi Brahmana i Hereforda w danej populacji. Zazwyczaj uznaje się, że mięso jest umiarkowanie marmurkowate, o przyjemnej strukturze i smaku, odpowiednie zarówno na rynek lokalny, jak i eksportowy. W krajach takich jak Argentyna, gdzie konsumpcja wołowiny jest ważnym elementem kultury kulinarnej, Braford zyskał uznanie jako rasa dostarczająca mięsa o wysokiej jakości, z dobrej klasy tuszami.

W strukturze stada byków Braford często wykorzystuje się jako ogiery rozpłodowe w krzyżowaniach towarowych, zwłaszcza z krowami ras lokalnych, przystosowanych do danego regionu. Krzyżówki takie pozwalają uzyskać potomstwo o zwiększonych przyrostach, lepszych parametrach rzeźnych, a jednocześnie odporne na lokalne choroby i warunki klimatyczne. W wielu regionach świata Braford jest ceniony właśnie jako komponent krzyżowniczy, który wnosi do stad mieszańcowych cechy poprawiające opłacalność produkcji.

Występowanie, warunki środowiskowe i systemy utrzymania

Braford jest rasą rozpowszechnioną przede wszystkim w strefach o cieplejszym klimacie, gdzie klasyczne rasy europejskie często nie osiągają satysfakcjonujących wyników. Do głównych regionów występowania należą państwa Ameryki Południowej – w szczególności Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj – oraz część Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza ich południowo-wschodnie tereny. W tych krajach Braford podbił rynek dzięki zdolności do efektywnego wykorzystania różnorodnych pastwisk, od wilgotnych łąk po suche sawanny i tereny półpustynne.

W Argentynie Braford stał się jednym z filarów produkcji wołowiny. Rozległe estancje, często liczące tysiące hektarów, wymagają bydła, które potrafi samodzielnie przemieszczać się po rozległych przestrzeniach, znajdować paszę i wodę, a jednocześnie utrzymywać dobrą kondycję. W takich warunkach ważne jest nie tylko umięśnienie, ale również wytrzymałość nóg i racic, odporność na choroby i minimalna podatność na problemy rozrodcze. Braford spełnia te oczekiwania, dlatego szybko zajął tam istotne miejsce w strukturze rasowej stad.

W Brazylii rasa ta jest spotykana zarówno w stanach o klimacie tropikalnym, jak i subtropikalnym. Często hodowany jest w rejonach o dużym nasileniu pasożytów zewnętrznych, gdzie jego odporność na insekty i choroby przenoszone przez kleszcze okazuje się szczególnie cenna. Bydło z dużym udziałem krwi zebu, takie jak Braford, lepiej toleruje ataki much, komarów oraz innych owadów, co ogranicza konieczność stosowania intensywnych zabiegów profilaktycznych i odrobaczających. Mniejsze nakłady na leczenie i profilaktykę przekładają się bezpośrednio na niższe koszty produkcji.

W Stanach Zjednoczonych Braford jest szczególnie ceniony na terenach Florydy i sąsiednich stanów, gdzie panuje gorący, wilgotny klimat, a pastwiska są okresowo zalewane lub podmokłe. Tamtejsi hodowcy zauważyli, że tradycyjne rasy brytyjskie, choć dają bardzo dobrą jakość mięsa, często gorzej radzą sobie z chorobami i pasożytami, a także z wysoką temperaturą i wilgotnością powietrza. Dodanie krwi Brahmana poprzez rasę Braford okazało się skutecznym sposobem na poprawienie ogólnej zdrowotności i wydajności stad w trudnych warunkach środowiskowych.

Poza Ameryką, Braford bywa spotykany również w innych rejonach świata o podobnym klimacie, m.in. w Australii, Afryce Południowej oraz niektórych krajach Azji. Jego rozpowszechnienie jest jednak zróżnicowane i często zależy od lokalnej konkurencji ze strony innych ras syntetycznych, takich jak Brangus czy Santa Gertrudis. W wielu miejscach hodowcy testują różne kombinacje ras, szukając najlepszego rozwiązania dla swoich warunków paszowych i klimatycznych. Braford pozostaje jedną z popularniejszych opcji, ponieważ łączy w sobie cechy przydatne na bardzo szerokim spektrum terenów.

System utrzymania Braforda jest najczęściej ekstensywny, oparty na pastwiskach. Zwierzęta odznaczają się dobrą zdolnością do przemieszczania się i żerowania na dużych obszarach, dlatego świetnie nadają się do hodowli na rozległych łąkach i pastwiskach, często słabo zagospodarowanych pod względem infrastruktury. W wielu gospodarstwach stosuje się system rotacyjnego wypasu, w którym stada przenoszone są między kwaterami pastwiskowymi, co pozwala na utrzymanie dobrego stanu runi i maksymalne wykorzystanie dostępnej biomasy.

W okresach niedostatku paszy zielonej, np. podczas suszy lub w porze suchej w regionach tropikalnych, Braford lepiej znosi ograniczenia żywieniowe niż niektóre rasy o wyższym zapotrzebowaniu energetycznym. Dzięki dziedzictwu zebu zwierzęta te potrafią okresowo funkcjonować na gorszej jakości paszy, zachowując zadowalający stan zdrowia. Oczywiście, przy długotrwałych niedoborach paszy dochodzi do spadku kondycji, ale jest on zazwyczaj mniejszy niż u ras typowo europejskich. Ta cecha ma ogromne znaczenie dla rolników pracujących w regionach o dużej zmienności klimatycznej.

Ciekawym aspektem jest także zdolność Braforda do współistnienia z różnymi typami roślinności. W przeciwieństwie do bardziej wymagających ras, Braford może paść się na pastwiskach, gdzie dominuje twarda, mało wartościowa trawa lub mieszanka gatunków stepowych. Zwierzęta te radzą sobie również w środowiskach częściowo zadrzewionych, korzystając z cienia drzew w czasie największych upałów, co pomaga im lepiej znosić wysoką temperaturę powietrza.

Systemy utrzymania często uwzględniają też intensyfikację w końcowym etapie opasu. W wielu gospodarstwach młode bydło Braford wychodzi z ekstensywnego odchowu pastwiskowego i trafia na bardziej intensywne żywienie przed ubojem, np. w postaci dokarmiania paszą treściwą lub kiszonkami dobrej jakości. Takie połączenie ekstensywnego odchowu i intensywnego końcowego opasu pozwala z jednej strony korzystać z naturalnych zasobów pastwisk, a z drugiej uzyskać lepsze parametry tuszy i mięsa, spełniające wymagania rynku.

Warto także podkreślić rolę Braforda w systemach mieszanych, w których bydło współistnieje z uprawami polowymi. Dzięki umiejętności wykorzystania paszy o niższej jakości, stada tej rasy mogą korzystać z resztek pożniwnych, słomy czy innych produktów ubocznych z produkcji roślinnej. Takie zintegrowane podejście sprzyja efektywnemu wykorzystywaniu zasobów gospodarstwa i zmniejsza ilość odpadów rolniczych, co obecnie zyskuje na znaczeniu także w kontekście zrównoważonego rolnictwa.

Znaczenie hodowlane, wykorzystanie w krzyżowaniach i inne ciekawostki

Rasa Braford odgrywa ważną rolę w hodowli bydła mięsnego nie tylko jako rasa czysta, ale przede wszystkim jako komponent w programach krzyżowania. Dzięki odpowiedniemu zbalansowaniu cech odziedziczonych po Herefordzie i Brahmanie, Braford jest często wykorzystywany tam, gdzie celem jest poprawa wydajności mięsnej stad oraz zwiększenie ich adaptacji do trudnych warunków środowiskowych. Hodowcy doceniają zwłaszcza jego potencjał w tworzeniu mieszańców o zjawisku heterozji, czyli tzw. wybujałości mieszańców, objawiającej się lepszymi wynikami niż u ras rodzicielskich.

W praktyce często stosuje się buhaje Braford do krycia krów lokalnych, które dobrze radzą sobie w danym środowisku, ale charakteryzują się słabszą mięsnością lub gorszą jakością tuszy. Potomstwo takich krzyżówek zazwyczaj szybciej rośnie, ma lepiej umięśnione tusze, a jednocześnie zachowuje wysoki poziom odporności na lokalne choroby oraz warunki klimatyczne. W niektórych regionach Braford jest także wykorzystywany w bardziej złożonych schematach krzyżowania, np. w połączeniu z Angusami, Charolaise czy innymi rasami mięsnymi, co pozwala na tworzenie linii mieszańcowych dostosowanych do specyficznych wymogów rynku i środowiska.

Ważnym elementem znaczenia hodowlanego Braforda jest jego rola w produkcji wołowiny przeznaczonej na eksport. W krajach, które są dużymi eksporterami wołowiny, takich jak Argentyna czy Brazylia, kluczowe jest uzyskanie z jednej strony odpowiedniej jakości mięsa, a z drugiej – utrzymanie konkurencyjnych kosztów wytwarzania. Braford, dzięki dobrej wydajności przy żywieniu pastwiskowym oraz odporności na warunki klimatyczne, umożliwia produkcję mięsa w sposób relatywnie tani, jednocześnie zapewniając jakość akceptowaną na rynkach międzynarodowych. Dobrze umięśnione tusze o odpowiedniej wydajności rzeźnej sprawiają, że rasa ta znalazła trwałe miejsce w łańcuchu wartości wołowiny.

Ciekawostką jest fakt, że w wielu krajach prowadzi się bardzo szczegółową ocenę użytkowości Braforda, obejmującą nie tylko klasyczne parametry, takie jak masa urodzeniowa cieląt, przyrosty dobowe czy wydajność rzeźna, ale także takie cechy jak tolerancja na stres cieplny, odporność na pasożyty, a nawet temperament. Te ostatnie aspekty stają się coraz ważniejsze, ponieważ wpływają na bezpieczeństwo ludzi pracujących ze zwierzętami oraz na dobrostan bydła. Hodowcy selekcjonują osobniki spokojniejsze, łatwiejsze w obchodzeniu się, aby ułatwić pracę na dużych fermach i ograniczyć ryzyko wypadków.

Rozwój nowoczesnych technologii hodowlanych objął również Braforda. Coraz częściej korzysta się z zaawansowanych metod rozrodu, takich jak inseminacja nasieniem buhajów ocenionych pod względem genetycznym, a także transfer zarodków. Umożliwia to szybkie rozpowszechnianie najlepszych linii hodowlanych oraz skrócenie czasu potrzebnego na poprawę cech stada. Dzięki wykorzystaniu narzędzi genetyki molekularnej można precyzyjniej oceniać potencjał zwierząt pod względem takich cech jak wydajność mięsna, płodność czy odporność na choroby, co sprzyja dalszemu doskonaleniu rasy.

W niektórych krajach Braford stał się również rasą prezentowaną na wystawach hodowlanych i targach rolniczych, gdzie oceniany jest pod kątem typu rasowego, budowy ciała i ogólnej kondycji. Takie wydarzenia pełnią funkcję nie tylko prestiżową, ale także edukacyjną, pozwalając hodowcom porównać swoje zwierzęta z czołowymi przedstawicielami rasy i wyznaczyć kierunki dalszego doskonalenia. Obecność rasy na arenie wystawowej podnosi jej rozpoznawalność i ułatwia nawiązywanie kontaktów handlowych, zarówno w kraju, jak i za granicą.

Innym aspektem, często podkreślanym w kontekście Braforda, jest jego rola w zrównoważonym rolnictwie. Zwierzęta tej rasy, dobrze przystosowane do warunków pastwiskowych, mogą być wykorzystywane w systemach, w których minimalizuje się użycie pasz treściwych i nawozów mineralnych. Wykorzystanie naturalnej roślinności pastwiskowej, połączone z umiejętną rotacją wypasu, pozwala ograniczać degradację gleby i sprzyja zachowaniu bioróżnorodności. Bydło pełni tu funkcję narzędzia w kształtowaniu krajobrazu rolniczego, a nie tylko źródła mięsa.

W kontekście zmieniającego się klimatu Braford bywa wskazywany jako jedna z ras, które mogą pomóc w utrzymaniu produkcji wołowiny w regionach dotkniętych rosnącą częstotliwością fal upałów i długotrwałych susz. Zdolność do funkcjonowania przy ograniczonej podaży wody, lepsza tolerancja wysokich temperatur oraz odporność na niektóre choroby tropikalne czynią z tej rasy istotny element strategii adaptacyjnych w rolnictwie. Oczywiście, nie rozwiązuje to wszystkich wyzwań związanych z klimatem, ale stanowi częściową odpowiedź na rosnące zagrożenia dla bezpieczeństwa żywnościowego.

W wielu gospodarstwach Braford jest również ceniony za długowieczność. Krowy często utrzymują dobrą płodność przez wiele lat, co zmniejsza potrzebę częstej wymiany stada podstawowego. Mniejsza rotacja krów matek oznacza niższe koszty odchowu jałówek remontowych i sprzyja stabilności produkcji. Długowieczność połączona z dobrą odpornością zdrowotną jest ważnym atutem w gospodarstwach, które stawiają na efektywność ekonomiczną w perspektywie wieloletniej.

Warto również zwrócić uwagę na aspekt kulturowy. W krajach o silnie rozwiniętej kulturze wołowiny, takich jak Argentyna, Braford stał się częścią tożsamości rolniczej niektórych regionów. Lokalne stowarzyszenia hodowców organizują pokazy, konkursy i degustacje mięsa, promując rasę jako dumę lokalnej hodowli. Dla wielu producentów bydła wybór Braforda to nie tylko decyzja ekonomiczna, ale także symboliczna, podkreślająca przywiązanie do tradycji hodowlanych oraz do określonego stylu gospodarowania na ziemi.

Ciekawostką dla osób zainteresowanych genetyką jest to, że stosunek krwi Brahmana i Hereforda w poszczególnych populacjach Braforda może się różnić. Choć klasyczny schemat 5/8 Hereford i 3/8 Brahman jest często podawany jako wzorzec, w praktyce niektóre programy hodowlane dopuszczają pewne odchylenia, w zależności od lokalnych potrzeb. W rejonach o łagodniejszym klimacie hodowcy mogą preferować większy udział krwi Hereforda, aby poprawić marmurkowatość mięsa i łagodność temperamentu, natomiast w najtrudniejszych warunkach tropikalnych większy udział krwi Brahmana może okazać się korzystny dla odporności i przeżywalności zwierząt.

Rozwój Braforda nie byłby możliwy bez ścisłej współpracy między hodowcami, naukowcami i instytucjami doradczymi. Programy selekcji, ocena wartości hodowlanej, testy wydajności, a także wymiana materiału genetycznego między krajami sprawiły, że rasa ta ulega stałemu doskonaleniu. Ciągłe monitorowanie cech produkcyjnych i zdrowotnych, połączone z adaptacją kryteriów selekcyjnych do zmieniających się warunków rynkowych i klimatycznych, pozwala zachować konkurencyjność Braforda na tle innych ras mięsnych, zarówno tradycyjnych, jak i syntetycznych.

Podsumowując charakter Braforda jako rasy mięsnej bez formalnego zamykania tematu, można stwierdzić, że jego siła tkwi w połączeniu cech: dobrej mięsności, odporności na trudne warunki środowiskowe, zadowalającej płodności i stosunkowo spokojnego temperamentu. Te elementy czynią z Braforda rasę wszechstronną, która sprawdza się w rozmaitych systemach utrzymania, od rozległych estancji Ameryki Południowej po nowoczesne gospodarstwa, szukające zrównoważenia między wydajnością a odpornością i dobrostanem zwierząt.